NIETYPOWE KŁADKI DLA PIESZYCH

 

 

Opisane kładki :
1.
Kładka na moście Puente de Milenio – Hiszpania
2. Kładka z kartonu – Francja
3. Szklana kładka widokowa – Stany Zjednoczone
4. Kładka Simone de Beauvoir – Francja
5. Kładka BP – Stany Zjednoczone

1. KŁADKA NA MOŚCIE
„PUENTE DE MILENIO” W HISZPANI

Most "Puentę Milenio" (milenijny) został wybudowany w 2001 roku nad rzeką Mino w  odense w Hiszpanii. Jest to most podwieszony o dwóch pylonach słupowych umieszczonych pasie rozdziału. Obiekt ten jest znany przede wszystkim z kładki dla pieszych, która została do niego dobudowana.

 

 

 

 

Kładka przypomina wstęgę zawieszoną na czubkach pylonów oraz schodzącą pod pomost w okolicy głównego przęsła. Obiekt ten umożliwia wejście na pylon, tworząc w ten sposób platformy widokowe na wysokość 22 m nad poziomem terenu. Z tego miejsca można podziwiać panoramę miasta.

 

 

 

 

 

 

 

                         

 

 

 

Most został zaprojektowany przez architekta Alvaro Varela i konstruktora Juana M. Calvo, którzy stworzyli w ten sposób obiekt będący nowym symbolem rozwoju miasta.

Konstrukcja została wykonana z betonu i stali.

 

 

 

 

ILLUMINACJA

  

 

2. KŁADKA Z KARTONU WE FRANCJI

 

Kolejna przedstawiona tu kładka jest przykładem, że obiekty mostowe można budować prawie ze wszystkiego, co tylko można sobie wyobrazić. Czy coś jest realizowalne to kwestia czy natura (a w tym przypadku wytrzymałość materiałów, która jest tylko nauką tłumaczącą fenomeny natury) zaakceptuje istnienie takiego obiektu. Idąc dalej tym tropem, można postawić pytanie czy karton może również być materiałem konstrukcyjnym? Parametry mechaniczne kartonu są słabsze niż np. drewna ale właściwości drewna są przecież niższe od parametrów stali, a mimo wszystko budowaliśmy, budujemy i będziemy budować z drewna. Karton to tylko pochodna drewna. Poniżej opisano kładkę dla pieszych wybudowaną dla urozmaicenia wrażeń towarzyszących zwiedzaniu pochodzącego z czasów rzymskich mostu Pont du Gard koło Avignon we Francji.

 

       

Pont du Gard                                                            Kładka z kartonu

 

Kładka z kartonu – transport i montaż bez użycia ciężkiego sprzętu ze względu na lekkość konstrukcji. Obciążenie próbne kładki było wykonane za pomocą ułożenia zbiorników z wodą. Podstawowymi elementami nośnymi przęsła są dwa łuki ukształtowane w formie kratownic przestrzennych o przekroju trójkątnym i geometrii "zwichrowanej". Elementy tych kratownic są skonstruowane z rur kartonowych a ich stalowe końcówki są połączone przy pomocy ściągów stalowych umieszczonych wewnątrz tych rur. Końcówki te pozwalają na połączenie z węzłami stalowymi poszczególnych prętów. Stężenia kładki wykonano z lin stalowych napinanych śrubami rzymskimi.

Pytanie o odporność rur kartonowych na wilgoć narzuca się samo. Rury są zaimpregnowane lakierem czyniącym je odporne na wilgoć. Konieczne są jednak kontrole po dużych opadach deszczu, gdyż źródła zawilgocenia mogą szybko i znacznie zmniejszyć parametry mechaniczne produktu.

 

 

 

 


    

 

 

       

Projektant kładki z kartonu– japoński architekt Shigeru Ban

 

Kładka z tak nietypowego materiału stanowi atrakcję dla turystów zwiedzających Pont du Gard starożytny most rzymski o bardzo masywnej konstrukcji. Ta kładka może więc być po części wyrazem ewolucji techniczno materiałowej na przestrzeni  dwóch ostatnich tysiącleci.

 

3. SZKLANA KŁADKA WIDOKOWA NAD KANIONEM KOLORADO

Kładka „ze szkła" zawisła nad Wielkim Kanionem Kolorado w Stanach Zjednoczonych.

  

 

Ustrój nośny składa się z dwóch stalowych dźwigarów skrzynkowych, na których ułożony jest szklany pomost. Wewnątrz dźwigarów zainstalowano system tłumików zapobiegający nadmiernym drganiom konstrukcji.

 

 

 

Spacer po obiekcie (w specjalnych kapciach zapobiegających porysowaniu szkła umożliwia podziwianie widoków kanionu oraz rzeki przepływającej 1200 m poniżej

 

   

 

 

 

 

  

 

 

W zamyśle twórców koncepcji kładka miała być szklaną platformą widokową wystającą poza krawędź kanionu. Jednakże natura ma swoje prawa i wspornikowa konstrukcja wystająca na odległość 20 m musi mieć odpowiednią wysokość konstrukcyjną, szczególnie że w tej lokalizacji musi ona oprzeć się wiatrom wiejącym z prędkością do 150 km/h oraz trzęsieniom ziemi o sile 8 w skali Richtera, dlatego zrealizowana konstrukcja odbiega trochę od wizji pokazywanej na pierwotnych wizualizacjach.

 

 

 

 

 

 

 

4. KŁADKA SIMONE DE BEAUVOIR W PARYŻU

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Kładka nad Sekwaną nosząca imię francuskiej pisarki Simone de Beauvoir. Kładka znajduje się w południowo – wschodniej części miasta. Obiekt łączy rzekę w jednej z najszerszych punktów bez wsparcia przez dodatkowe filary i przeznaczony jest tylko na użytek pieszych i rowerzystów.

 

 

 

Twórca tej efektownej konstrukcji, Austriak Dietmar Feichtinger stwierdził, że nazwa mostu została wybrana na długo przed przedstawieniem projektu. Feichtinger jest zadowolony z tej decyzji, ponieważ – jak sam powiedział- autorka „Drugiej płci" była „bardzo nowoczesna i wyprzedzała swoją epokę”.

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wkomponowanie 230-metrowej, unoszącej się w powietrzu promenady w krajobraz Paryża to kolejne osiągnięcie w historii tego miasta. Dwie stalowe krzywe tworzące kontrapunkt przebiegają w sposób styczny i naturalny łącząc dwa różne poziomy z jednego brzegu rzeki na drugi.

 

 

   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

„Simone de Beauvoir  - nocą

 

5. KŁADKA BP W CHICAGO

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kładkę BP wybudowano przy okazji tworzenia parku Milenijnego w Chicago. Z konstrukcyjnego punktu widzenia obiekt składa się z trzech części, każda z nich jest dopasowana geometrycznie i konstrukcyjne do istniejących warunków oraz otoczenia:

 

1. Dojścia do kładki zrealizowane w postaci żelbetowych ramp zakrzywionych w planie.

  

 

2. Skrajne przęsła kładki wraz z wystającymi wspornikami skonstruowane w postaci przestrzennej kratownicy z rur stalowych.

 

3. Przęsła środkowe przechodzące nad dwujezdniową ulicą Kolumba (oparte na wspornikach przęseł kratownicowych oraz na filarze w pasie rozdziału), ukształtowane w postaci stalowego przekroju skrzynkowego.

 

    

 

Unikatowy wygląd konstrukcji uzyskano dzięki zastosowaniu elementów osłonowych. Zewnętrzny wygład wcale nie odzwierciedla jej konstrukcji. Dzięki czemu uzyskano efekt „węża”. Efekt ten wzmocniono stosując jako elementy elewacyjne prostokątne blachy ze stali nierdzewnej ułożone w sposób imitujący łuskę.

 

   

 

    

Budowa kładki trwała rok i została ukończona w 2004 roku. Koszt jej budowy wyniósł 11 mln $.

 

PODSUMOWANIE

Przytoczone przykłady różnych kładek dla pieszych współczesnych wskazują na wielką różnorodność stosowanych rozwiązań materiałowo – konstrukcyjnych oraz architektonicznych. Jak widać współczesna inżynieria mostowa, szczególnie w zakresie kładek dla pieszych, musi być przygotowana na nowe wyzwania jakie coraz częściej stawiają jej inwestorzy. A więc pokazane przykłady są dowodem na to, że współcześni inżynierowie potrafią spełniać te oczekiwania.

 

BIBLIOGRAFIA:

1.                Jan Biliszczuk, Józef Rabiega, Janusz Tadla – „Nietypowe kładki dla pieszych” (VI Krajowa Konferencja – „Estetyka Mostów”)

2.                Inż. Zbigniew Koszut – „Kładka z kartonu” (Nowoczesne budownictwo inżynieryjne – styczeń luty 2008)

3.                www.earth.google.com

4.                www.grandcanyonskywalk.com

5.                www.structurae.de

 

<wstecz<

opracowanie: Michał CEBULA

<home>